عایق های ولتاژ بالا در درجه اول برای جداسازی هادی ها از سازه های نگهدارنده، جلوگیری از نشت جریان یا اتصال کوتاه به زمین استفاده می شوند. در سطوح ولتاژ 10 کیلو ولت و بالاتر، عایق ها باید در برابر فشار میدان الکتریکی بالا مقاومت کنند. عملکرد فنی آنها به خواص عایق مواد و طراحی ساختاری بستگی دارد. مفاهیم کلیدی عبارتند از:
مواد عایق: مواد رایج شامل سرامیک، شیشه یا نایلون است. عایق های نایلونی (مانند مواد در این مثال) مزایایی مانند وزن سبک و مقاومت در برابر خوردگی را ارائه می دهند. با قدرت دی الکتریک 20-30 کیلوولت بر میلی متر، آنها به طور موثر مسیرهای جریان را مسدود می کنند.
طراحی سازه: عایق ها معمولاً از یک بدنه عایق و اتصالات فلزی تشکیل شده اند. اتصالات فلزی (مانند چدن چکشخوار مورد استفاده در این مثال) استحکام مکانیکی را فراهم میکند و سیمهای عایق را محکم میکند، در حالی که بدنه عایق از یک ساختار سوله (دامنه) برای افزایش فاصله خزش استفاده میکند و در نتیجه خطر فلاشاور سطح ناشی از آلودگی را کاهش میدهد. به عنوان مثال، در یک خط 10 کیلوولت، فاصله خزش باید حداقل 120 میلی متر باشد.
تطبیق رتبه بندی ولتاژ: ولتاژ نامی مقره (مثلاً 10 کیلو ولت/20 کیلو ولت در این مثال) باید از حداکثر ولتاژ عملیاتی سیستم بیشتر شود تا در مقابل ولتاژهای اضافه گذرا مقاومت کند. در اصل، عایق ها با توزیع تنش میدان الکتریکی، عملکرد طولانی مدت ایمن را تضمین می کنند.

